សិក្សារបាំត្រុដិ ផ្នែកទី៤(ផ្នែកបញ្ចប់)

សិក្សារបាំត្រុដិ ផ្នែកទី៤(ផ្នែកបញ្ចប់)

 ៦.៣ របៀបសម្ដែង

            ដំបូងតួសម្ដែងទាំងអស់ត្រូវបន្ទន់កាយរំលឹកគុណគ្រូ។ អ្នកពាក់មុខទាំងអស់ (មនុស្សព្រៃ ព្រានព្រៃ) ចេញមកមានកិរិយាមិននឹងធឹង ច្រើនរត់រេឆ្វេងស្ដាំ ចេញក្រៅពីវង់ ហើយច្រើនរត់ទៅមុខគេ។ ដងខ្លួនធ្វើងេកងោក យោលទៅតាមចង្វាក់ស្គរ ដៃគ្រាន់តែពត់​បន្តិចមិនពេញជារាំទេ។ តួព្រានស្លៀកស្លឹកចេកច្រៀក ចងព័ន្ធចង្កេះ លាបខ្លួនខ្មៅ។

សិក្សារបាំត្រុដិ ផ្នែកទី៣

សិក្សារបាំត្រុដិ ផ្នែកទី៣

 ៣.ប្រធានបទ

            គឺជាការបន់ស្រន់សុំទឹកភ្លៀងរបស់រដ្ឋវាសី(មនុស្សដើម) ដើម្បីបម្រើសេវាកសិកម្ម។ គេបានយករបាំនេះមកសម្ដែងនៅពេលចូលឆ្នាំថ្មី ក៏ដើម្បីអង្វរក ដល់ព្រះអាទិត្យឱ្យធ្វើ​អំណោយទឹកភ្លៀងគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ធ្វើស្រែចម្ការពីដើមឆ្នាំឱ្យហើយ ជៀសវាងកុំឱ្យរអាក់​រអួលនៅរដូវវស្សាខាងមុខនេះ។

៤.មុខងារ

សិក្សារបាំត្រុដិ ផ្នែកទី២

សិក្សារបាំត្រុដិ ផ្នែកទី២

២.ប្រភព

            បើតាមឯកសាររបស់អស់លោកអ្នកប្រាជ្ញ អ្នកស្រាវជ្រាវជាច្រើនទាំងខ្មែរ​ទាំង​បរទេស ពិសេសគឺខ្មែរ និងបារាំង ដែលបានបន្សល់ដល់យើងសព្វថ្ងៃនេះ នាំឱ្យយើងដឹងថា​របាំត្រុដិ គឺជាកេរមរតកបន្តវង្សនៃជនជាតិសំរ៉ែ។ ដែលអស់លោកទាំងអស់បានសន្និដ្ឋាន​​ថា ជាចំណែកមួយនៃអរិយធម៌អម្បូរ “អូស្ត្រូអាស៊ីយាង” ដែលបានយោនយកកំណើតនៅ​ត្រង់ទឹកដីនៃប្រទេសកម្ពុជាសព្វថ្ងៃនេះ តាំងពីច្រើនពាន់ឆ្នាំមកហើយ ហើយត្រូវបាន​បងប្អូនជនជាតិសំរ៉ែ ថែកេរ្ដិ៍ដូនតារបស់ខ្លួននេះបាននៅស្ថិតស្ថេរគង់វង្សបានរហូតដល់​សព្វថ្ងៃនេះ។

សិក្សារបាំត្រុដិ​ ផ្នែកទី១

សិក្សារបាំត្រុដិ​ ផ្នែកទី១
សេចក្តីផ្តើម

            របាំគឺជាការបញ្ចេញលំនាំវាសដៃ វាសជើង ពត់ពេនខ្លួនប្រាណចាក់ក្បាច់ កែក្រាយ ឬលោតហក់ចាក់ក្បាច់តាមបែបបទផ្សេងៗរបស់អ្នករាំ។ ក្រៅពីការសម្តែងកាយវិការ មាន បម្រើបម្រាស់ចម្រៀង តន្រ្តីរួ​មផ្សំជាមួយគ្នាផង។ របាំមានធាតុសំខាន់បីគឺ៖ កាយវិការ ចម្រៀង និងតន្រ្តី។            

            របាំប្រជាប្រិយមានប្រភពមកពីពលកម្ម និងការតស៊ូប្រឆាំងដូចតំណាលកថាប្រជា ប្រិយ និងពាក្យជួនប្រជាប្រិយដែរ ព្រោះវាឆ្លុះបញ្ចាំងសកម្មភាពជីវភាពប្រចាំថ្ងៃ ជំនឿ ទំនៀមទម្លាប់ ប្រពៃណីរបស់ប្រជាជនយើង នៅតាមតំបន់នានានៃប្រទេស។ មិនត្រឹមតែ ប៉ុណ្ណោះរបាំប្រជាប្រិយជាមរតកដ៏វិសេសវិសាល ដែលបានលាតត្រដាងពណ៌ ទៅតាម ស្រុកនីមួយៗ ដែលអាចឲ្យយើងស្គាល់ពីទឹកចិត្ត ចំណង់ចំណូលចិត្ត សេចក្តីប៉ងប្រាថ្នា របស់ ប្រជាជាតិនោះ។ ក្នុងចំណោមរបាំប្រជាប្រិយជាច្រើនរបាំ​ត្រុដិ ជា​របាំ​ប្រពៃណី​ដែល​ត្រូវ​បាន​លើក​យក​មក​សម្ដែង​នៅ​ក្នុង​ពិធី​បុណ្យ​ចូល​ឆ្នាំ ហើយ​របាំ​នេះ​មាន​ប្រជាប្រិយភាព​មួយ ដោយ​សារ​ការ​ទាក់​ទាញ​លើ​បទ​ចម្រៀង​និង​មាន​តួ​អង្គ​សម្ដែង​បង្កប់​អត្ថន័យ​ជា​សាច់​រឿង​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ជក់​ចិត្តដិតអារម្មណ៍។

អត្ថរសនៃស្នាដៃអក្សរសិល្ប៍

អត្ថរស

ជាតម្លៃរបស់អត្ថបទអក្សរសិល្ប៍ ដែលស្ដែងឡើងតាមរយៈអត្ថន័យ និងអត្ថរូប។

អត្ថរសចែកជាបីៈ

១. បច្ចេករសៈ ជាតម្លៃរបស់អត្ថបទអក្សរសិល្ប៍ ដែលស្ដែងឡើងសម្រាប់តាក់តែងនិពន្ធរឿងរ៉ាវ​ផ្សេងៗក្នុងអ.សិ។ បច្ចេករសចែកជាបីប្រភេទគឺៈ

            -កាព្យរសៈ តម្លៃដែលកវីបានរចនាអត្ថបទជាពាក្យកាព្យមានសម្ផស្សសូរសព្ទពីរោះរណ្ដំ​ណែងណង ការរៀបរាប់ពណ៌នាអ្វីមួយឱ្យអ្នកអាន អ្នកស្ដាប់រំភើប រីករាយ តាមដំណើររឿង។

  -ប្រលោមរសៈ តម្លៃដែលកវីបានរចនាអត្ថបទជាពាក្យរាយ ធ្វើឱ្យដំណើររឿងក្ដី សកម្មភាព​តួអង្គក្ដី មានលក្ខណៈអណ្ដែតអណ្ដូង ពោរពេញដោយមនោសញ្ចេតនា ខាបអន្ទងដួងចិត្ត អ្នកអាន​អ្នកស្ដាប់ឱ្យរំភើបរីករាយតាមដំណើររឿង។

សិល្ប៍តំណែងនិពន្ធ

សិល្ប៍តំណែងនិពន្ធ

១.ពណ៌នាវិធីៈ ជាវិធីដែលអ្នកនិពន្ធបានលើកយកតួអង្គ ឬទេសភាពមក​ពណ៌នារៀបរាប់​ឱ្យអ្នកអាន​ឃើញ​ច្បាស់នឹងភ្នែក។

២.វឌ្ឍមានវិធីៈ ជាវិធីដែលអ្នកនិពន្ធប្រើប្រាស់សម្រាប់រុញច្រានសាច់រឿង​ដំណើររឿងឱ្យ​មានលក្ខណៈ​កាន់តែ​តឹង​តែងឡើងៗ ជាលំដាប់រហូតដល់ កំពូល។

៣. សំវាទវិធីៈ ជាវីធីដែលអ្នកនិពន្ធធ្វើឱ្យតួអង្គសន្ទនាគ្នា។

រូបារម្មណ៍សិល្បៈក្នុងស្នាដៃអក្សរសិល្ប៍ខ្មែរ

រូបារម្មណ៍សិល្បៈក្នុងស្នាដៃអក្សរសិល្ប៍ខ្មែរ

          ទ្រឹស្ដីលោក ទីម៉ូផេអ៊ីវ បណ្ឌិតសាស្រ្តាចារ្យនៅបណ្ឌិតសភាសូវៀត បានកំណត់និយមន័យថារូបារម្មណ៍ ជាការបង្ហាញទិដ្ឋភាពនៃជីវិតមនុស្សប្រកបដោយលក្ខណៈរូបីផង និងទូទៅផង។

          តាមលោក ទីម៉ូផេអ៊ីវ៖

          ១. រូបារម្មណ៍សិល្បៈ ជាសំយោគរវាងប្រធានវិស័យ  និងវត្ថុវិស័យ។

          ២. រូបារម្មណ៍សិល្បៈ ជាសំយោគរវាងលក្ខណៈទូទៅ និងលក្ខណៈរូបីដោយឡែក រវាងលក្ខណៈរួម​ និងលក្ខណៈ​​​បុគ្គល។

          ៣. រូបារម្មណ៍សិល្បៈ មានខ្លឹមសារសិល្ប៍វិជ្ជា និងជ្រាបចូលជ្រៅទៅក្នុងសញ្ចេតនា និងមនោរម្មណ៍របស់អ្នក​និពន្ធ។